Madonna matka Jezusa. Tylko tyle.
Tak synuś, tego właśnie chcę:  żebyś zaczął myśleć. To nie moja wina że ojca nie było w domu. Zresztą on, co tu dużo gadać nawet nie znam jego prawdziwego imienia. Co zdziwiony…? Nie denerwuj się synek, sam dobrze wiesz jak to się dzieje, przecież wiem co ty wyrabiasz w mieście, wszyscy wiedzą o twoich interesach, o tych kobietach i mężczyznach którzy do ciebie przychodzą. Przecież wiem, ze masz zakład w centrum. Nie kręć się tak, siadaj, ja od ciebie nic już nie chce, nie oceniam… Jak długo chciałeś mnie kłamać? Myślisz że nie zauważyłam, że masz lepsze ubrania, ten samochód,  i te dziewczyny, ci obcy ludzie wokół ciebie. Myślisz, że nie wiem w co się wpakowałeś. Policja tu ciągle przychodzi i pokazuje mi zdjęcia jakiś zabitych, jakiś ćpunów… i ojca się pytają, a skąd ja mam wiedzieć. Jestem już nie młodą kobietą, dużo widziałam, dużo przeżyłam, więcej niżbyś mógł znieść, niż ci się mieści w głowie. Twoja matka nie jest świętą… A co? Czego się spodziewałeś , że ja tu całymi dniami na ścierze, czekam, synkowi obiad przygotowuje, ołtarzyki buduje i się do ciebie modle, jak do boga?  Wyczekuje, piorę, sprzątam, i tylko ty, tylko ty się liczysz?
Och, Jezusku, synku mój, byłeś takim mądrym chłopcem, byłeś taki kochany… cukierki mi kupowałeś, zakupy nosiłeś, kurze ścierałeś. Ech… Ale teraz masz już 27 lat, jesteś mężczyzną, a patrzysz na mnie jak dziecko. Nie ma już siły synek, nie ma już siły cię niańczyć, teraz ja potrzebuje opieki, teraz ja potrzebuje czułości… Ty masz kłopoty, ty sam je prowokujesz, a ja chce mieć w końcu spokój, swój świat, chcę być znowu kobietą, chcę przestać żyć w cieniu hańby jaka twój ojciec na mnie sprowadził, i przestać być pośmiewiskiem przez twojego ojczyma i jego… no wiesz jego skłonności. Proszę nie broń go, to już nie twoja sprawa… Tak, wszyscy o tym wiedzą, wszyscy w mieście. Ale co ja na to mogę poradzić… teraz jest za późno, niech idzie i niech nie wraca.Ty też powinieneś… Och, synek, synek…Nie zrozum mnie źle, jesteś moim dzieckiem, i kocham cię, ale ty mnie czasem traktujesz jak obcego. Jak skarbonkę bez dna, jak służącą. Nawet te dziewczyny które tu przychodzą… tak patrzą na mnie. Słyszałam dziś w sklepiku jak szeptali za moimi plecami: “tamta kobieta, matka Jezusa…. a tak Jezus, Jezus, słyszałem, wiem,  a tamta kobieta, zna ją ktoś, podobno kurwi się i szmata… tak gdzieś na przedmieściach z tym synem razem. Tak, Jezus, ale jemu nikt nie podskoczy…”
I co ja mam począć, co ja mam począć synku? Ech.. idź już do swoich spraw, idź.
… jak chcesz to w niedziele przyjdź na obiad. Rosół będzie, kotlety…
Synek, synek. Idź, idź

obraz: Katarzyna Hołda, Ogród 1
akryl na płótnie, 100cm/ 130 cm

tekst: Sebastian Nejman